Co ten Goniec chrzani

Z ciężkim sercem muszę poruszyć ten temat. Po prostu nie wiem, jak to zostanie odebrane przez was. Boję się, że doprowadzi to do tego, że jeszcze bardziej oddalicie się ode mnie.

Emilia pytała, jak to jest, że potrafię czarować i wiem tak dużo a mówię tak niezrozumiale. Alex zarzucała mi pychę i wywyższanie się. Obie mają wiele racji. W mojej głowie to wszystko siedzi ale nie do końca potrafię to wyrazić i pewnie robię to w zły sposób. Nie wiem czy tym razem mi się uda ale może spróbujmy.

Zacznę od początku. Może Przebudzenie. Nie wiem czy wszyscy Obrimosi się tak Przebudzają. Jeśli tak, to nie dziwię się, że krąży o nich taka a nie inna opinia.

Bo kiedy ja się Przebudziłem, rozumiałem wszystko. Rozumiałem, jak działa wszechświat. Widziałem (tak, dosłownie widziałem) prawa fizyki, o których się nie śniło Einsteinowi, Bohrowi i Feynmanowi. I co więcej, mogłem je zmieniać... były na wyciągnięcie ręki. Po prostu gdy już je rozumiałem, zmienienie rzeczywistości było tak naturalne, jak oddychanie czy chodzenie. Grawitacja? Niezmienne prawo fizyki? Jabłko upadające na głowę Newtonowi? Już nie. Grawitacja to tylko kolejna energia, którą można zmienić, kształtować... wyłączyć. Mogłem robić wszystko, mogłem zmieniać świat. Nie myślałem o tym zupełnie. Ruszyłem na dół, by was odnaleźć. Tam spotkałem Kmitę niosącego Menorę Boga.

Nawet wtedy, będąc u szczytu potęgi, byłem bezsilny, gdy Jej dotknąłem. Jej moc spopieliła mnie z powodu mojej pychy i pokazała, że jeszcze wiele muszę się nauczyć. Dlatego oddałem Menorę Kmicie, bo przyznał się do tego, że sam jest jeszcze daleko od oświecenia.

A potem wróciłem pod pomnik Lindleya i do swojego ciała. Widziałem jeszcze płonący ogień, iskrę Bożą w duszy Katarzyny i słabszy, ale też świadczący o doskonałości ogień w Alex.

A potem się obudziłem w szpitalu. I nagle zorientowałem się, że to wszystko znikło. Że nie pojmuję rzeczywistości tak wyraźnie i tak jasno, jak wcześniej, w trakcie Przebudzenia. Wciąż pamiętałem niektóre drobnostki, ale to wszystko. To wtedy czarowałem po swoim Przebudzeniu po raz pierwszy. Alex to zauważyła. Widziałem jej duszę i duszę Zosi, pożartą przez Otchłań ale wciąż świecącą silniej, niż dusze Śpiących. Nie wiem, jak to zrobiłem. Pamiętałem po prostu, jak patrzyłem na świat wtedy, w trakcie Przebudzenia. I chciałem, bardzo chciałem spojrzeć tak ponownie. Udało mi się.
Pierwszy Pazur Szuler też to zauważył, bo powiedział "możesz czarować, jesteś zdrowy" i odesłał mnie ze szpitala do domu.

Ponownie powtórzyłem to w mieszkaniu JJ, ujrzałem dusze JJ-a i Neo i wiedziałem, że też się Przebudzili. Sam nie rozumiałem, dlaczego to widzę i czy naprawdę to widzę. Może oszalałem? Może to omamy?

Neo i JJ poprosili mnie, żebym im pokazał Pałac Pustki, żeby mogli się przekonać, czy to samo widzieli w trakcie swoich Przebudzeń. Zabrałem ich na dach. Dotknąłem ich głów, zamknąłem oczy. Czułem potrzebę ich dotknąć, by czar zadziałał. Spróbowałem pokazać im rzeczywistość taką, jaką jest naprawdę, bo sam widziałem ją wcześniej. Ujrzeliśmy razem świat: dusze płonące w naszych ciałach, magiczną barierę na Wiśle i wreszcie Pałac Pustki. Widok, który niemal sprawił, że wydrapałem sobie oczy.

Było to przerażające ale poczułem dzięki temu, że nie zwariowałem, że inni też widzą to co ja. Teraz widzenie prawdziwej rzeczywistości jest dla mnie łatwiejsze, choć wciąż nie widzę z taką klarownością, jak w trakcie Przebudzenia. I wciąż nie wiem jak zrobić większość z tych rzeczy, które dla innych magów są najwyraźniej codziennością.

Czarowałem jeszcze, gdy Kanclerz próbował mi grzebać w umyśle. Jakoś się przed tym zasłoniłem. To dzięki czarom widziałem Barierę w drzwiach pracowni Vectora i Vector kazał mi przestać patrzeć na jego pracownię magicznym wzrokiem. To dzięki czarom zobaczyłem pokój 472 na Politechnice, którego normalnie nie było widać. Z każdym razem szło mi nieco łatwiej, bo po prostu przywoływałem coś, co już wcześniej zrobiłem.

I wiem jeszcze jedno. Gdy ci wszyscy magowie mówili nam, jak działa magia... ja to wiedziałem wcześniej. To ta wiedza którą mi pokazano w trakcie Przebudzenia, a potem odebrano. Dlatego tak łatwo przychodzi mi zaakceptowanie tego, co oni nam mówią. Bo to jest... prawda. Może moja świadomość nie pamięta tego wszystkiego, ale w podświadomości wciąż wypalone jest wspomnienie o tym, jaka rzeczywistość jest naprawdę.

Możecie się zapytać, czy nigdy nie przyszło mi na myśl, że to wszystko może mi się tylko wydawać. Że za bardzo uwierzyłem w coś, co może być kłamstwem. Tak, przyszło mi to na myśl. Ale tego się nie da ogarnąć umysłem. To jest tak samo irracjonalne, jak irracjonalna jest wiara, jak irracjonalna jest miłość. Po prostu czuję, że taka jest prawda. Jest to silniejsze ode mnie. Może mógłbym z tym walczyć, ale... nie chcę. Chcę odzyskać to, co utraciłem.

Możecie być zazdrośni, nie cierpieć mnie za to, uważać, że mi się nie należy. Cokolwiek jednak będziecie uważać, nie zmieni to faktu, że to się już stało w trakcie mojego Przebudzenia. Dla mnie jest to błogosławieństwo, owszem, ale też ogromny ciężar. Osoby na których mi zależy odwracają się ode mnie. Nie jestem w stanie patrzeć na świat tak, jak to robiłem wcześniej, bo widzę jego niedoskonałość. I jeszcze ta ponura świadomość utraconej wiedzy oraz niejasna obietnica, że jeszcze może kiedyś uda mi się osiągnąć podobny poziom zrozumienia rzeczywistości. Może jak będę takim starym, zgryźliwym próchnem jak Dziekan kiedy nic innego mnie już nie będzie cieszyć.