Gdańsk

Jestem już w Warszawie. "Już" śmieszne, minęły dwa tygodnie, nawet nie wiem kiedy.
Miałam nie pisać. Silne postanowienie, że nie chcę o tym mówić, myśleć jakoś... rozmyło się, przepadło.

Przemyślałam wszystko... i ukrywanie prawdy, zatajanie jej przed NAMI, nie ma sensu. Razem mamy rozwikłać zagadki, a jeżeli nie będziemy ufać sobie nawzajem, to komu?
Piszę więc, nie wszystko, to od razu z czystym sumieniem muszę wam przyznać. Wybaczcie mi proszę, ale... jest mi potwornie wstyd. Nie dopytujcie się więc, bo będę nie do życia, unikając niewygodnyh pytań, zacznę uciekać, chować się po kątach... przed wami. Nie pytajcie więc.
A teraz troszkę z tchórzostwa piszę, bo nie chcę tego mówić patrząc wam w oczy.
W piątek rozmawiałam z ojcem. Chciałam pewne sprawy wyjaśnić, wiecie, kradzież akt, zdjęcia. Kupiłam bilety do Gdańska, pociąg miał wyjeżdzać przed północą, spóźnił się oczywiście, ale to nie jest ważne.

Stojąc w tłumie na korytarzu musiałam zasnąć. Może przysiadłam na plecaku, nie wiem, nie pamiętam. Pamiętam tylko przeciskającą się przez tłum sylwetkę. Zatrzymała się, przywitała z imienia, poprosiła o bilet. Byłam zaskoczona. Nikt nie zwracał na to zupełnie uwagi, na to że miał rogi, że był diabłem, ludzie widzieli go, nie wiem jako co, schodzili mu z drogi.
Powiedział, wylicząc coś na bilecie, że to bardzo niefortunnie, że jadę tym pociągiem. Mam pecha, i jak będę potrzebować pomocy, znajdę go w ostatnim wagonie i lepiej żebym się przeniosła, gdy doczepią nowe. Oddał bilet i poszedł dalej. Niby nic.

Na następnej stacji wsiadało mało osób, pociąg miał coraz większe opóźnienie. Jedna rzecz, tylko jedna rzecz zwróciła moją uwagę. Wszyscy wsiadający ubrani byli w czerwienie i czernie, i nie mieli czapek, kurtek zimowych, rękawiczek. Powinni marznąć, na tym otwartym, wietrznym dworcu, ale nie, stali sobie w najlepsze, jakby byli w biurze, albo ciepłej knajpce. Różnych wariatów spotyka się na świecie, a Ci nawjwyraźniej mieli jakiś zjazd. Zignorowałam. Wtuliłam policzek w płaszcz, pragnęłam zasnąć, podróż dłużyła się.
Pamiętam nieznaczy ruch na końcach wagonu, i jakieś dziwne słowa, chyba po łacinie. Podniosłam głowę. Z obu stron, niczym konduktorzy, szli mężczyźni w czerwieniach. Wchodzili do kolejnych przedziałów, powtarzali jakąś sentencję, zamykali drzwi. Tylko dziwny poblask rozchodził się po korytarzu. Szli dalej, kolejny przedział.
Wstałam, chciałam uciec, nie wiem czemu, ale nie mogłam tam zostać. Myślałam, że go minę, gdy wejdzie do przedziału. Miał takie dziwne oczy, pełne żaru, płomieni. Patrzył na mnie, a ja bałam się ruszyć, oddychać. W końcu otworzył drzwi, wypowiedział sentencje, wyjął płonący miecz, wszedł do środka. Miał skrzydła ogromne skrzydła, to nie była kurtka. Uciekłam. Dalej było pusto, żadnych ludzi, nikogo.

Wpadłam do następnego wagonu, pierwszy przedział. Usiadłam. Po chwili dopiero zauważyłam, że nie jestem sama, więc jednak, ktoś jeszcze żył w tym pociągu. Jacyś studenci, kilku chłopaków i dziewczyna, zamknęli drzwi na kłódkę, jechali na gapę. Byłam zdenerwowana, może w szoku, więc nie zwróciłam uwagi, ale mówili do mnie Zosiu. Wzięli mnie za Zosie i chcieli... szybko wyjaśniłam, że nie jestem Zosią. Niewiele to pomogło, przyczepili się. Mówili, że Satan takie lubi. Za wypuszczenie z przedziału, chcieli dziwne rzeczy, grozili, że złożą mnie w ofierze, wyjęli świece i nóż. Narysowali pentagram. Powtarzali, że jak się rozbiorę to mnie wypuszczą, potem miałam ich zadowolić, żeby mnie wypuścili, albo mnie zabiją. Nie chciałam ich słuchać. Bałam się. Zdjęli ze mnie ubranie, do bielizny. Nie wiem, w którym momencie, ale zaczęłam krzyczeć. Po jakimś czasie usłyszałam pukanie do drzwi, przyszedł konduktor. Wyjaśnili, że to 13 wagon, pierwszy przedział, składanie ofiar dla Satana. Powiedziłał - no tak, ze zrozumieniem i sobie poszedł. Poszedł sobie. Zostawił mnie z nimi. Pytali czy chcę się napić, odmówiłam. Wylali na mnie alkochol. Byłam cała mokra. Sięgnęłam po plecak, wyjełam ręcznik i suche ubranie. Wytarłam skórę, założyłam spódnice. Zdjęłam mokre majtki, a kiedy chciałam założyć suche... złapali mnie. Wyrzucili ubranie przez okno. Potem ona zrobiła zdjęcie i... mogłam wyjść, zdjęli kłódkę.
Usiadłam w korytarzu. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić, gdzie się podziać. Miałam na sobie niekompletne ubranie, było mi zimno. Drzwi do wagonu otworzyły się. Byłam przestraszona, że ktoś mnie zobaczy w takim stanie. To był anioł. Myślałam, że przyszedł po satanistów, ale chyba zupełnie ich zignorował. Miałam nadzieję, że mi jakoś pomoże, powie coś. Powiedział... sentencje wykonując znak krzyża, potem wyjął miecz. Myślałam, że żartuje, ale anioły nie żartują, są śmiertelnie poważne. Chciał mnie zabić. Roztrzaskał krzesełko, na którym siedziałam. Niemal czułam ten żar. Uciekłam, podniosłam się z kolan i uciekłam. Nie biegł za mną, szedł powoli, jakby stąpał po gruzach.

Ostatni wagon. Spotkałam znajomego diabła. Poradził, że Serafiny nie grzeszą inteligencją, że moge przejśc oknem do przedziału, który juz sprawdził.
Mówił, że jeżeli chcę pomóc rodzinie i Marcie, muszę zdążyć przed północą, ale jeżeli wyskoczę z pociągu, albo dam się zabić to przegram, tak jak Zosia. Przed północą mam wyspowiadać się w katedrze, razem z rodziną, wtedy Bóg odpuści im grzechy, jeżeli nie, będą potępieni.
Posłuchałam rady diabła, omal snie skończyłam pod torami. Siedziałam cicho, mając nadzieję, że mnie nie usłyszy, nie znajdzie. Pociąg dotarł do kolejnej stacji: Gdańsk Pandemonium. Słyszałam kroki na korytarzu, więc wysiadłam... przez okno. Chciałam wskoczyć do innego wagonu, ale pociąg ruszył, a ja zostałam na stacji, biegłam, ale upadłam...

Jakiś miły staruszek ofiarował mi płaszcz, może to on dał mi radę odnośnie rodziny, już nie pamiętam, zniknął. Było późne popołudnie, miałam mało czasu. Wyszłam z dworca. Ludzie byli inni, wszystko było inne. Widziałam ich myśli, sekrety, grzechy, a oni widzieli moje. Było mi zimno, i chciałam jak najszybciej dotrzeć do domu. Błądziłam. Kiedy już myślałam, że jestem na dobrej drodze, nagle byłam zupełnie, gdzie indziej. Skręcałam w jedną uliczkę, i nagle byłam przy Katedrze, ale tej w Oliwie, albo w porcie. I tylko bicie dzwonu sugerowało mijający czas. Spotkałam dziwnego człowieka, przy porcie, nie widziałam jego myśli. Dał mi kartę tarota.
Dotarłam w końcu do domu, udało mi się zaprowadzić rodzinę i Martę do Katedry. Chyba usnęłam na kościelnej ławie, po spowiedzi. Zosia gładziła mnie po głowie.

Ocknęłam się, siostrzana dłoń gładziła mnie po włosach. Znajdowałam się w szpitalu. Podobno rodzice znaleźli mnie w niedzielę 12 w piwnicy, w ciężkim stanie. Ocknęłam się 23. Najważniejsze, że wypuścili mnie na święta, miałam się tylko nie przemęczać.
Podobno rodzice nie znaleźli niczego dziwnego w plecaku, ale jak przejrzałam go osobiście, to znalazłam kartę Diabła i zdjęcie z podpisem Claudi. Claudia to stara "znajoma" mojej siostry, podobno jest straszna, i szczerze mówiąc, jestem skłonna w to uwierzyć.
Spotkałam jeszcze jedną osobę, i jak zobaczę ją w rzeczywistości, na pewno wam powiem, nigdy nie zapomnę tej twarzy. Zosia panicznie się kogoś boi, podejrzewam, że właśnie jego. To zła osoba.

Wszystko czego celowo nie ominęłam dopowiem, gdy się spotkamy.
Powiem jeszcze tylko, że naprawdę błąkałam się półnaga po Gdańsku, że anioł, który mnie ścigał to prawdopodobnie konduktor, prawdopodobnie też sama wyrzuciłam ubrania przez okno pociągu.
Tylko dzięki interwencji ojca, nie jestem na obserwacji psychiatrycznej, chociaż we krwi nie wykryli narkotyków, ani alkocholu.

Wiem od Ping co stało się z Insomnią. Słyszłam ostrzeżenie, że to co do tej pory nękało mnie w snach, przezemnie dotarło do mojej koleżanki i że może ona stracić duszę. Prawdopodobnie chodzi, więc o Insomnie.

Z rodziną wszystko się uspokoiło, nawet ojciec pogada z dziekanem, żeby mnie nie wyrzucali :)
Mogę studiować w Wawie.

Do zobaczenia,
Alex